İçerlek | Arlinon yazısına yapılan yorumlar

Yazar: magicalbronze

magicalbronze — Sat, 12 Sep 2009 11:20:36 +0000

Sanırım en sağlam hikayelerinden birisi olmuş bu. Ayrıca bana sorarsan okuyucular tarafından en anlaşılır bir hikaye de olmuş. :))

Bunu yazmadan önce yaptığın araştırmaların bilincindeyim bu bakımdan öyle “Hadi başlıyorum.” diye olaya giriş yapmadığının farkındayım. Uğraşmışsın ama bence övgüyü de sonuna kadar haketmişsin. :)

Benim tek şikayetim sonunun sanki yarım kalmış gibi bitmesiydi. Daha etkileyici bir son yahut böyle “nokta” der gibi bir cümle beklerdim o kısımda biraz zayıf kalmış gibi. Aslında bunu pek takmazdım fakat böyle güzel bir öyküye çok ama çok daha iyi bir son yazabilirdin.

Ellerine sağlık. :)

Yazar: mit

mit — Thu, 03 Sep 2009 19:08:06 +0000

Gerçekten de çok iyi yazılmış bir öyküydü bu. Son kısımdaki uzun konuşmada biraz bocalamış olsam da bütüne baktığımda çok keyif aldığımı söylemeliyim. Özellikle içerdiği mesaj çok anlamlı. Dilimizi kullanış biçiminize de hayran kaldım doğrusu. Sanki gerçek bir ustanın kaleminden çıkmış gibi… Belki de gerçek bir ustanın hikayesidir zaten bu. Ellerinize sağlık…

Yazar: DarLy

DarLy — Thu, 03 Sep 2009 15:24:34 +0000

Özgür’ün bahsettiği gotik havayı ben de sezdim, ki sezmemek elde değil. Hatta Özgür ile aynı paragrfı alıntılamak üzere kopyalamıştım ki, iki üst yorumda onu görünce vaz geçtim.

Edebi dili çok büyük bir ustalıkla kullanmışsın. Kıvamı ağır ama bir o kadar da nefis bir öykü olmuş.
Ellerine sağlık Çağıl. :)

Yazar: [NecRomanceR*]

[NecRomanceR*] — Thu, 03 Sep 2009 13:44:42 +0000

tek kelimeyle mükemmel bi öykü olmuş. insanların git gide yanlızlaşması ve yavaş yavaş köleleşmesi..
cok büyük bir toplumsal sorunu bir öyküye bu kadar iyi işleyebilmek her yiğidin harcı değildir hani :D eline sağlık, cok cok beğendim gerçekten :D

Yazar: Özgür

Özgür — Thu, 03 Sep 2009 08:51:45 +0000

Kapudane paşa için başyapıt vakitleri yaklaşıyor :D Son zamanlarda okuduğum en sağlam kısa öykü bu.

Aslında tam bir isyan havasıyla başlıyor, The Crow’daki gotik atmosferi yakaladım bir an. Sonlara doğru o atmosfer iyice coşuyor. Şatoya girildiğinde ki aslında girilirken demek daha doğru, inanılmaz bir havaya büünüp okuyucuyu hem geriyor hem de hayran bırakıyor.

Dünyaya acıklı bir bakış içeriyor hikaye.

“Evet, ay yükselmiyordu, kurtlar ulumuyordu. Bunun yerine egzozlar aksırdı. Şimşekler çakmadı, süs zırhları parıldamadı, ne de olsa fotoğraf makinesi flaşları çakıyordu. Koyu gece şimşek ile aydınlığa boyanmadı, öteden beri bakir olmayan gece zaten pek çok renkli ışıkla aydınlanıyordu. Ve elbette, heyhat, kasvetli şatoların is kaplı siluetleri yerine şimdi kimi şaşalı gökdelenler dikiliyordu.”

Böyle bir paragrafa ne denebilir ki, öyküde bu sağlam paragraf sanırım en etkilyeici ve duyguyu en iyi veren kısım olmuş. En sonundaki o uzun konuşmada hafifçe teklese de neredeyse ksıalığı ve verilen sözlerle çok iyi bir öykü olmuş. Gotik atmosferin aynı kalitede edebiyatla süslendiği nice yazını görmek dileğiyle, adamım :D