Küfür konusunda isteyen istediğini düşünebilir. Ben nötrüm bu konuda. :) Aslında… Azıcık fazla gelmiş de olabilir. :p

Hmm… Bu hikayede bence -her ne kadar görüntüsü de devasa olsa da- göründüğünden çok çok daha fazla şey var! :D İkinci bir okuma daha yapacağım fakat fikrimin değişeceğini düşünmüyorum. Anket açılsın da bir… ;) ;)

Elinize sağlık! Gerçekten çok başarılı!

mit, zaman ayırıp okuduğun için teşekkür ederim. : ) “Silent Hill”i hiç oynamadım, ama az çok senaryosu hakkında bir fikrim var. Cesaret edebilirsem, bir ara oynarım. : P

Küfür konusuna gelince, evet. Gerçekten çok rahatsız olanlar da var. Ama son zamanlarda yazdıklarıma bakarsam, hmm “Labfik” bunun gerçekten de azaltılmış hali bence. Kahraman anlatıcının ağzından dökülüyorsa yaşanılanlar, anlatan kişi hikâye gereği derin bir bunalım içindeyse, bence küfür kaçınılmaz oluyor. Yine de yorumuna saygı duyarım, yeniden sağ olasın. : )

Beğenmene gerçekten çok sevindim, açık sözlü yorumlarına her zaman güvenmişimdir. Tat alıp eğlenebildiysen ne mutlu bana. : )

Ne söylesem ki senin hakkında? Kendini o kadar geliştirdin ki, şurası şöyle olsa daha iyi olur veya burasına böyle bir eklemeye yapsan daha iyi olur gibi yorumlara girmeyeceğim çünkü çok daha iyisin.

Sadece söylemek istediğim, genellikle argo kelimelerin fazla kullanıldığı hikayelerden pek fazla hazzetmesem de bu hikayenin ayrı bir tadı vardı.

Her şeyden azar azar kullanıp ortaya harikalar çıkarman mükemmel bir olay! Kısıtlı sayıda karakter, tek bir mekan, diyalog… her şeyiyle bir anda insanı içine çekiyor. Tabii en güzeli yazım tarzı ve kelime zenginliği…

Ellerine sağlık, diyecek en güzel şey. :)

Haklısın, o öyküyü ben de unutamıyorum. : )

özellikle de “Hocam pardon ya, yanlış düzlem.”
çok güzeldi:D sonunda ben de ters köşe oldum:D
çok iyidi, tebrikler:)

bu arada sitede okuduğum ilk hikaye Uykusuzluk Kulesi’dir, unutulmaz:)

Küfür konusu öyle, tartışmaya açık bir şey. Ben gerektiğinde kesinlikle kullanmaktan kaçınmamak lazımdır diyorum. Öyküdeki karakter, çarpık çurpuk, bunalımsal havalarda gezinin bir serseri olduğundan dolayı; küfretmesinden doğal -küfrü abartmasından doğal hatta- hiçbir şey yok gibi gelmişti bana. Tabii kişiden kişiye değişir bu. :)

Beğenmene sevindim. :)

-

Jacqualinee, yorumun için teşekkür ederim.

-

Özgürcan, sana da değerli yorumun için teşekkür ederim. : )

Unuttukların için, düşünmen yeter diyebilirim. :P Ben de bu öyküyü yazarken bir hayli eğlendim. Sizlere de bunu tattırabildiysem ne mutlu bana.

Zayıf kısımlar hakkındaki eleştirilerinde doğrusun. Anılar üzerine pek fazla düşünemedim açıkçası. Biraz aceleye geldi, biraz da sonrasını yazmak için bir hayli sabırsızlandığım için; çabuk davrandım.

Aniden kanka olmak onlar için zor olmamalı diye düşünmüştüm. Çünkü Labfik zaten ilk başından beri ona düşman değildi. Ve kahraman da iblisin içinde bulunduğu durumu görünce; kendisini ona yakın hissetti. Bu bana doğal geldi. Yine de daha iyisi neden olmasın, tabii ki. : )

Eheh, alıntıları okuyunca ben de güldüm şimdi. Bu kadarını yazdığımı hatırlamıyorum. :D

Yeniden sağ olasın. o/

Yani diyecek pek bir şey yok. Hikayenin gidişatı olaylar falan acayip eğlenceli. Okuduğum en eğlenceli şeylerden birisi. Senin elinden okuduğum en güzel şey mi dersen değil tabi. Gideceğimiz Yer ve Kuklacının Son Oyunu daha iyiler bence. Ama bu kesnlikle en eğlencelisi.

Gözüme takılan bir kaç şey sıçtın mavisi, küçük ve bana göre verilmek istenen duyguyu tam verememiş anı seçimleri gibi zayıf kısımlardı. Ama yine de o anı kısmındaki başlıklar çok çok iyiydi.

Labfik’ten biraz daha oyun görüp karakterimizi kendine çekebilseydi daha iyi olurdu. Böyle çok ani olmuş kanka olmaları. Gerçi sonunu iyi bağlamışsın.

Ha alıntılamadan olmaz. Efsane olacak sözler var içinde;(liselim ne ya asd:D)

““Oyunuma girdin, oynayacaksın. Şimdi doğru okula, liselim.”

Liselim mi?”

“‘İblisler prezervatif kullanmazlar.’”

“O güne kadar kumbaraların ne güzel şeyler olduğunu düşünürdüm. Tutumlu olmaktan, birikimden dolayı falan değil. Onların içinde, asla ne kadar para olduğunu bilemezdiniz.”

“Canavarın ağzına doğru yol alıyorduk; orada bizi bekleyen keskin dişleri bilmemize rağmen…”

Eylül’e katılıyorum bi kere. Karakter çok hayattandı. Tepkileri, yatağını özlemesi, okula olan siniri.. Sendi ya aslında evet :) Uykusuzluk Kulesi deyince ben dL göreceğim sandım aslında.. Belki bir yerlerden çıkar da yardım eder diye beklemedim değil.

İblis harikaydı bence.. Liselim nedir ya :P Ben kadın sandım onu hatta sonda çözemedim neydi o. Neyse söyledikleri çocuğu sinir etmesi falan.

Hani gerilmek lazımdı hikayede. E adam sıkıştı kaldı evrenler arasında napıcak ya? Cinler çıktı eyvah eyvah! Oh bi de anılar? Kafayı yemese iyidir.

Gerilemedim :D Bayağı bi güldüm hatta.

“Soğuk-sıcak oynuyoruz sanki ya.”

“O oyunu bir ara bana da öğretmelisin.”

“Defol!”

:P

Bence güzeldi. Sonuna şaşırdım baya. İblis eğlenir bakar keyfine gider sandım da bildiğin çok sevmiş dünyamızı. Herkes bunalımlı tabi sever. Bi de iblisle kanka oldu. Supernatural :P

Sonraa dilin giderek gelişiyor. Tebrik ederim :) Anlatmak istediklerini öyle bir aktarıyorsun ki sanki hikayenin içindeymişiz gibi oluyo. O sıcaklığı ben hissettim, o arabanın üstüneden ben atladım, okulu ben sevmedim (ki sevmiyorum) :P

Neyse tebrikler başarılarının devamını dilerim D:

(Konudan konuya atlamışım gibi olmuş ama neyse :b)

Yaratıcılıkta tavan yapmışsın, bir an hikayenin içinde Roland’ın Kule’sine giden yolda bulunanlardan biri gibi bir paralel evren bulacağımı zannettim. (:

İyi iş.

Dediklerinde çok haklısın. Biraz ordan, biraz buradandı bu öykü. Ama en çok da bizdendi. : ) Neden dersen, sadece, “Çünkü öyle olması gerekiyor!” diyebilirim. : P

Hem, neyimiz farklı ki; ‘yumuşak tabanlı ayakkabılar’ımız öyle olacakmış. : P

Okurken eğlenebilmene sevindim. Eh, karakteri kiminle özdeştirmen gerektiğinin farkında olduğuna göre; gerilmemen gerektiğini de anlamışsındır. : P Hmms, gerçi sırf bu bile başlı başıa bir gerilme sebebi ya, neyse. :D

Başlarken ben de klasik bir labirent hikayesi bekliyordum kendimden. Ama bir anda en beğendiğim üç hikayemden birisi oldu.

Labfik’in oyununa gelirsek… Bunalımcı iblisin sınavının, ‘Üçüncü Kat’tan ibaret olduğunu söyleyebilirim. Sadece kendisi gibi başkalarının da olup olmadığını öğrenmek istiyordu. Onun dışındakiler işin kaymağı. Kaymağı az tutmak istedim aslında, biraz vakitsizlikten; biraz da anlatmak istediklerimin çokluğundan. Ama dediğin gibi, duyguyu tam olarak verememiş olabilirim. : )

“Uykusuzluk Kulesi”ni daha çok anarım bence. Biliyorsun, o benim için ‘milat’. Apayrı bir yere sahip gönlümde.

Dediğin gibi, tüm okullar kaltaktır ve merhaba sıçtın mavisi!

DEV yorumun için yeniden, yeniden ve yeniden teşekkürler. Bir tanesin. :)

Beynimizin bazen aynı çalışması, birbirimizin ne söyleyeceğini tahmin etmemiz veya aynı anda aynı şeyleri söylememiz buraya da taşınmış sanırım.

“Bir süre sessizliğin sesini dinledim. Yumuşak tabanlı spor ayakkabılarım, asfaltta pek de fazla ses çıkartmıyordu.”

Benim hikayemde de buna benzer bir şey var, değil mi? Micca sessizlikten rahatsız oluyor, yumuşak taban sebebiyle pek de ses çıkmıyor falan. Ya bilmem çok hoşuma gitti nedense bu iki şeyi görünce yüzümde bir gülümseme oluştu. :D

Bunun dışında, üslubundan bahsetmek istiyorum kardeşceizim. Öncelikle okurken çok eğlendim, gerilmem mi gerekiyordu yoksa? Ama bu imkansızdı! Seni tanımayanlar benim kadar eğlenir mi bilmem, ama buradaki şahıs tamamiyle sendin ve seni bunları yaparken düşünmek çok hoşuma gitti xD evet, sadistim. :P Bu karakter çok… “bizdendi” yani okurken gerçeklik hissine kapıldım. Yaşadığı şeyleri anlatıyordu benim için. Samimiydi, sadeydi, eğlenceliydi. Tepkileri çok hoştu. Labfik de az değil tabii! Şu ana kadar gördüğüm en komik iblis kendisi. Liselim. :D

Konuya gelirsek, ne diyeyim, klasik bir labirent hikayesi bekliyordum. Tpkı benim yazdığım gibi, biraz klişe. Ama olaya çok farklı girmişsin bence. Yani, bir kere sonunu hiç böyle beklemiyordum. Adam gitti iblisle kanka oldu yahu. :) Ne bileyim, oyunu kazanır, ödülünü alır, iblise rest çeker falan diyordum. I-ıh. Tüm bunları geçtim, ilerde de görüşmeye devam etmişler. Ne diyeyim, bunlar anca senden çıkar.

Oyun kısmı pek böyle hmm, dolu dolu değildi. Yani tam bir oyun göremedik gibi oldu sanki. Labfik, bizimkiyle oynadı, onu kandırdı falan ama, nasıl diyeyim, kahramanımız tam anlamıyla bir oyunun içinde değildi sanki. Bilmem ki, tam anlatamadım da, neyse.

Hmm Uykusuzluk Kulesine selam çakman da hoş olmuş. Ve bence hikayenin en bomba kısmı: “Hocam pardon ya, yanlış düzlem.”

Nasıl yani ya?! Oldum okurken. xD Hahah, gerçekten iyiydi bence.

Okuluna yaptığın yakıştırma da çok yerindeydi. Aman, tüm okullar kaltak değil midir zaten?

Bu arada, yarın hepimiz göreceğiz sıçtın mavisini nasılsa, bilmeyenler de anlar eminim. :)

Ellerine sağlık canım (: