Küfür konusunda isteyen istediğini düşünebilir. Ben nötrüm bu konuda. :) Aslında… Azıcık fazla gelmiş de olabilir. :p

Hmm… Bu hikayede bence -her ne kadar görüntüsü de devasa olsa da- göründüğünden çok çok daha fazla şey var! :D İkinci bir okuma daha yapacağım fakat fikrimin değişeceğini düşünmüyorum. Anket açılsın da bir… ;) ;)

Elinize sağlık! Gerçekten çok başarılı!

mit, zaman ayırıp okuduğun için teşekkür ederim. : ) “Silent Hill”i hiç oynamadım, ama az çok senaryosu hakkında bir fikrim var. Cesaret edebilirsem, bir ara oynarım. : P

Küfür konusuna gelince, evet. Gerçekten çok rahatsız olanlar da var. Ama son zamanlarda yazdıklarıma bakarsam, hmm “Labfik” bunun gerçekten de azaltılmış hali bence. Kahraman anlatıcının ağzından dökülüyorsa yaşanılanlar, anlatan kişi hikâye gereği derin bir bunalım içindeyse, bence küfür kaçınılmaz oluyor. Yine de yorumuna saygı duyarım, yeniden sağ olasın. : )

Beğenmene gerçekten çok sevindim, açık sözlü yorumlarına her zaman güvenmişimdir. Tat alıp eğlenebildiysen ne mutlu bana. : )

Ne söylesem ki senin hakkında? Kendini o kadar geliştirdin ki, şurası şöyle olsa daha iyi olur veya burasına böyle bir eklemeye yapsan daha iyi olur gibi yorumlara girmeyeceğim çünkü çok daha iyisin.

Sadece söylemek istediğim, genellikle argo kelimelerin fazla kullanıldığı hikayelerden pek fazla hazzetmesem de bu hikayenin ayrı bir tadı vardı.

Her şeyden azar azar kullanıp ortaya harikalar çıkarman mükemmel bir olay! Kısıtlı sayıda karakter, tek bir mekan, diyalog… her şeyiyle bir anda insanı içine çekiyor. Tabii en güzeli yazım tarzı ve kelime zenginliği…

Ellerine sağlık, diyecek en güzel şey. :)

Haklısın, o öyküyü ben de unutamıyorum. : )

özellikle de “Hocam pardon ya, yanlış düzlem.”
çok güzeldi:D sonunda ben de ters köşe oldum:D
çok iyidi, tebrikler:)

bu arada sitede okuduğum ilk hikaye Uykusuzluk Kulesi’dir, unutulmaz:)

Küfür konusu öyle, tartışmaya açık bir şey. Ben gerektiğinde kesinlikle kullanmaktan kaçınmamak lazımdır diyorum. Öyküdeki karakter, çarpık çurpuk, bunalımsal havalarda gezinin bir serseri olduğundan dolayı; küfretmesinden doğal -küfrü abartmasından doğal hatta- hiçbir şey yok gibi gelmişti bana. Tabii kişiden kişiye değişir bu. :)

Beğenmene sevindim. :)

-

Jacqualinee, yorumun için teşekkür ederim.

-

Özgürcan, sana da değerli yorumun için teşekkür ederim. : )

Unuttukların için, düşünmen yeter diyebilirim. :P Ben de bu öyküyü yazarken bir hayli eğlendim. Sizlere de bunu tattırabildiysem ne mutlu bana.

Zayıf kısımlar hakkındaki eleştirilerinde doğrusun. Anılar üzerine pek fazla düşünemedim açıkçası. Biraz aceleye geldi, biraz da sonrasını yazmak için bir hayli sabırsızlandığım için; çabuk davrandım.

Aniden kanka olmak onlar için zor olmamalı diye düşünmüştüm. Çünkü Labfik zaten ilk başından beri ona düşman değildi. Ve kahraman da iblisin içinde bulunduğu durumu görünce; kendisini ona yakın hissetti. Bu bana doğal geldi. Yine de daha iyisi neden olmasın, tabii ki. : )

Eheh, alıntıları okuyunca ben de güldüm şimdi. Bu kadarını yazdığımı hatırlamıyorum. :D

Yeniden sağ olasın. o/

Yani diyecek pek bir şey yok. Hikayenin gidişatı olaylar falan acayip eğlenceli. Okuduğum en eğlenceli şeylerden birisi. Senin elinden okuduğum en güzel şey mi dersen değil tabi. Gideceğimiz Yer ve Kuklacının Son Oyunu daha iyiler bence. Ama bu kesnlikle en eğlencelisi.

Gözüme takılan bir kaç şey sıçtın mavisi, küçük ve bana göre verilmek istenen duyguyu tam verememiş anı seçimleri gibi zayıf kısımlardı. Ama yine de o anı kısmındaki başlıklar çok çok iyiydi.

Labfik’ten biraz daha oyun görüp karakterimizi kendine çekebilseydi daha iyi olurdu. Böyle çok ani olmuş kanka olmaları. Gerçi sonunu iyi bağlamışsın.

Ha alıntılamadan olmaz. Efsane olacak sözler var içinde;(liselim ne ya asd:D)

““Oyunuma girdin, oynayacaksın. Şimdi doğru okula, liselim.”

Liselim mi?”

“‘İblisler prezervatif kullanmazlar.’”

“O güne kadar kumbaraların ne güzel şeyler olduğunu düşünürdüm. Tutumlu olmaktan, birikimden dolayı falan değil. Onların içinde, asla ne kadar para olduğunu bilemezdiniz.”

“Canavarın ağzına doğru yol alıyorduk; orada bizi bekleyen keskin dişleri bilmemize rağmen…”