Güneş yalarken yüzünü, uyandı Moya. “Guguklu zımbırtı guklamadı henüz. Büyük şans!” dedi kendi kendine.

Hemen hazırlanıp antika dükkânına gitmeliydi.

- Anne, çıkıyorum ben.

- Kahvaltı?

- Sonra.

* * *

Yolda Zibidibi’yle karşılaştı.

- Nereye? dedi Zibidibi.

- İşim var

- Ne işi bu sabah sabah?

- Dünyayı kurtarmam lazım. diyerek koşmaya başladı Moya.

* * *

Antika dükkânının kapısı açıktı. Ama içerde yaşlı Obittle’ı göremedi.-Obittle’ın iki büyük sorunu vardı: uykusuzluk ve unutkanlık.-

- Hey, Obittle?

- Sen misin Dinah?

- Obittle, benim.

- He sen miydin Jully?

- Moya, Moya ben. Anahtarımı almaya geldim.

Moya hayallerini sandığa koyduktan sonra sandığı kilitlerdi. Kardeşi Orwell’de sandığın anahtarını yaşlı Obittle’a verip yerine eski bir müzik kutusu almıştı. Eğer Moya sandığın anahtarını alamazsa hayalleri sonsuza kadar sandıkta kilitli kalacaktı. Bu da Moya için dünyanın sonu demekti.

O da ne? Obittle’ın kukuletasının ucuna bağlanmış bir anahtar! -Obittle unutkanlığı yüzünden anahtarlarını başından hiç çıkarmadığı kukuletasına bağlardı. Ama bu anahtarın da hangi kapıyı açtığından habersizdi.- Moya anahtarı görünce koca bir oh çekti. Çevik bir hareketle anahtarı aldı, koştura koştura çıktı dükkândan. Obittle, kızın arkasından okkalı bir küfür savurdu. Moya arkasına dönüp salakça sırıttı.

- Son gülen iyi güler! diye bağırdı Obittle.

Moya, sırıtmaya devam ediyordu istemsiz. Eve yaklaştıkça daha salak bir hal almaya başladı yüzü.

* * *

Ribididayday?

Şu zil sesine bayılıyordu Moya. Kapıyı Orwell açtı.

-Alamasaydım anahtarı öldürürdüm seni çocuk. dedi, yine salak bir ifadeyle.

Hemen tavanarasına çıktı. İşte tam karşısındaydı hayal sandığı. Anahtarı çıkardı cebinden ve kilidi açmayı denedi. Ama sandık açılmıyordu. Şimdi yüzündeki salaklık hat safhadaydı.

- N’oluyoruz? diyebildi çaresizce.

Kendisinin sandığı anahtar, Obittle’ın anahtarıydı.

- Çok aptalım. dedi. Haklıydı, sol anahtarıyla sandık anahtarını ayırt edemeyecek kadar aptaldı.

- Hayallerim olmadan ben neye yararım ki? Kurtaramadım dünyayı.

Bunlar son sözleriydi.

Hüüp!

Bu ses her şeyi bitirdi.

Sandık, Moya’yla birlikte her şeyi içine çekti ve hızla silindi görüntüler. Artık Moya da sandıkta bir hayaldi.

---

Bardes