Aslında yazarımız yaşlı bir insan ve hatta onu şöyle tanımlaşım “Yaşlı bir bunak, merhamet bekleyen bir aciz…” bu sözümle aslında yaşlı insanların ne kadar duygusallaştığını belirtmek istemiştim ancak çok üstü kapalı aktardım bunu. Bu bir eksiklik dersen doğrudur :).

Yaşlı bir insan olarak, belki hayatı boyunca bunu umursamadan yaşadı ancak bir yerden sonra insan olmanın özündeki o süreç işlerken ve o yaşlandığında bazı şeylerin daha yumuşak hatlara sahip olmasını arzulayarak eski renklere özlem duydu. Aynı zamanda iğneyi kendine batıran bir insan görüyoruz yazarımızda. Bir yaşamı bitirmek üzere olan bir adamın geç kalmış farkındalığını.

Ayrıca, o zamanın insanları ne kadar mutlu olursa olsunlar, o kirli kırmızı gökyüzünbe her baktıklarında acı yı görüyorlar. Bu yüzden bakmıyorlar ya :).

Eğer artık geçkinleşmiş bir dünyada yaşayan birisi olsaydım, daha önce belli başlı renkleri görmemiş ama adları dilin toplum içindeki devamlılığı sayesinde süre gelmiş olsaydı; onları asla özlem ile aramazdım. Çölde büyüyen bedeviler için çöl tek güzelliktir. Kutuplarda yaşayanlar için ise saf beyaz buz örtüsü onların cennetidir. İnsan yaşadığı yeri “güzel” bulur doğası gereği. Yazar olarak o siyah ve puslu atmosferin okuyucuyu boğmasını ve çirkin bulmasını bekleyebilirsin ancak karakter gerçek hayatta asla o mekanı bu şekilde göremez.

@magicalbronze;

Bu hikayeyyi yollarken “güzel olmadı ama idare et. hatta beğenmezsen koyma. tarzı şeyler diyen ben, bu yorumunla çok mutlu oldum. Kendimi yeterli görmemiştim çünkü. Yapmak istediğim göndermeler vardı mesela. Ama zaman kalmamıştı öykü seçkisi için ve yazarken(aceleyle) unuttum gitti :/. Ama bu haliyle bile böyle güzel bir yorum ve kafamdakileri yansıtabildiğimi görmek çok hoş! Teşekkürler.

@estarriol;

Oku diye çok söyledim di mi :P? Haklısın ama iyi ki varsın :D. Gramere laf ettin yine sağol. Zaman bitti amanın! diyerek yolladığım için öyle oldu gerçekten de haklısın. Sağol yorumun ve beğenilerin için. Acımasızlığımı övmüşsün, mutluyum :).

@mit;

estarriol’un bahsettiği acmasızlık ve sizin dediğiniz kararmış dünya tam olarak da yansıtmak istediğim şeydi. Gerçekleri ve hoşnutsuzluklarımı yansıtmak için acımasızlık şarttı. Ve ben, içinizi karartmayı amaç edinmiştim ^^.
Sizi bu atmosfere çekip içinizi sıktıysam ne mutlu bana. Biraz korkunç bir temenni ama hikayeyi düşününce başka bir şey diyemedim :). Çünkü yazarken ben de sıkıldım ve içim karardı. Çok mu acımasızlaştım dedim bir ara. Ama, hep düşünmüşümdür, acaba o sırtımızı dayadığımız iyiler daima orda olacak mı? Sorumsuzu…bu gerçek.

Dileklerinizi paylaşıorum. Geleceğimiz bu kadar karanlık olmaz umarım.

Teşekkürler yorumunz için. Eksik olmayın efendim ^^.

Ayrıca hakan ın dediği gibi diyaloglar hafife alınmayacak derecede iyi. Bu durum karakterlere de yansımış. Kötülüğün kaynağını tek bir merkezde toplamaman bir kıyamet senaryosu havası yakalamanı sağlamış ve meleklerin oluşturduğu pasif gazap da hayli gerçekçi. :D

Herşeye rağmen bu kez gramere daha az dikkat etmişsin gibi geldi. Ayrıca betimlemelerde seçilen cümle yapıları ve tarz çok etkileyici olmasına rağmen kullanılan kelimeler ve noktalamalar sıkıntı oluşturabiliyor yer yer.

Sayende güzel bir öykü okumuş oldum ama… Teşekkür ederim. :)

En azından istediğini anlatabilmiş, başlığın hakkını vermişsin. O havayı yansıtabilmişsin yani. Örneğin o adam ve çocuk arasındaki diyalogları okurken sanki ordaymışım gibi canlandırabildim hayalimde. Ya da küçük kızın gelen meleğe karşı korkuyla kaçışı ve sonrasında kurtuluşu..

Bunun için de diyebileceğim pek fazla şey yok. Tarzın hemen anlaşışıyor. Betimlemelerin yine fevkalade. Ellerine sağlık. :)