Farklı bir şey denemek istemiştim, beğenini yakalayabildiysem ne mutlu bana.

Teşekkür ederim yorumun için. :)

Öncelikle, soyut bir hikayeydi. Miff’in iç dünyasında bir gezintiye çıkmışçasına okudum hikayeyi. Kafasındaki sorular, karanlığa teslim olduğu zamanlar, duyguları, tepkileri çıktığım o gezintide berrak bir şekilde karşımda duruyordu. Olayın gözümde canlanmasından ziyade, olayı yaşamışlık hissine kapıldım. Betimlemeler ne az dı ne de çok, itiraf edeyim, bazı kitaplarda betimlemelerden sıkılıp atlamışlığım olmuştur. Ama burada olay aktı gitti sanki, belki de üslubuna alışmamdan ve beğenmemden kaynaklanıyordur.

Miff sormadığı için, olayın başlangıcını öğrenemedik önce, herhalde bir yerde kesecek ve sonunu ve başını bizim hayal gücümüze bırakacak diye düşündüm. Ama sonra, yanlış anlamadıysam, bunların bir hayal olduğu gerçeğiyle karşılaştım. Her ne kadar bu sıkça rastlanan bir durumduysa da, bu hikayede beklemiyorum, şaşırdım diyebilirim. Miff ve Ree, kaptanı öldürdükleri için gemide bir kargaşa çıkar diye düşünmüştüm, ki bu ne kadar somut düşündüğümün bir kanıtı olsa gerek; zira sen hikayenin soyutluğunu gayet iyi yansıtmışken, sonunun soyut olmayacağını düşünmek benim hatamdı belki de.

Kıssadan hisse, etkilenmedim desem yalan olur. Ellerine sağlık kardeşim. :)

İyi ve kötüyü, adalet ve cezalandırmayı işleyen bir yazı olmuş. Hayallerimiz sadece bize mi hastır? Yoksa başkaları bunları görüp bizi eleştirme hakkına sahip midir…